Tüp Bebek  


Çocuk İstiyorum Dayanışma Derneği – Tüp Bebek

kendimde değişiklikler hissediyordum ama psikolojik diyorlardı.

kendimde değişiklikler hissediyordum ama psikolojik diyorlardı.

Merhaba Sibel Hanım ;

Hikayemi nasıl yazacağımı bilmediğimden şimdiden özür diliyorum sizden, herhangi bir yanlışlıktan dolayı ama siz bir düzeltme yaparak yayınlayabilirsiniz. Anlayışınız için şimdiden çok teşekkür ediyorum.
Ben 2004 Eylül ayında evlenip Almanya ‘ya gelin olarak geldim ilk bir sene esimle birbirimizi tanımak ve evliliğin tadını çıkartmak için korunduk ve birinci seneden sonra çocuk sahibi olmaya karar verdik. Doktorumuza gittiğimizde bize ilk altı ay beklememizi tavsiye etti bekledik ve olmayınca tekrar doktora gittik ve bana küçük bir ameliyat olmamı önerdi Türkçe adını bilmiyorum tüplerin açık olup olmadığına baktılar ve yollar açıktı her şey yolundaydı bir sorun çıkmadı,
Esimde sperm analizi yapıldı, sperm sayısı düşük ve yavaş olduğu ortaya çıktı hap almaya başladı üç ay boyunca ve bir fayda etmedi. Derken bir sene daha geçti, ikinci sene doktorumu değiştirdim.
Bu sefer doktorum direk bizi Avusturya da bir tüp bebek merkezine gönderdi ( bu arada Avusturya ile bizim oturduğumuz şehir arasında yarım saatlik bir yol var) Avusturya da ki tüp bebek merkezinde güzel bir kontrol oldum ve bize fiyatı söylediklerinde sok oldum .7.000 euro tutuyordu ve bize çok yüksek geldi 14.000 milyar yapıyordu ve durumumuz bu fiyatı karşılamaya müsait değildi .
Derken 3. sene Adana da bir tüp bebek merkezinde ilk görüşmemde her şeyi anlatıp bana direk tüp bebek önerdiler. Aşılama yapılmadan tüp bebek tedavisinde buldum kendimi. Benimle çok güzel ama bende bir sorun olmadığı görüldü ve sonuç başarısız.
Daha sonra görüşmeye gittiğimde benim yumurta sayımın düşük olduğunu ve fazla geçmeden üç ay içinde tekrar denememi söylediler ve benim yurt dışında yasamama rağmen ve maddi durumumun kötü olmasına rağmen üç ay sonra kredi çekip tekrar Türkiye’ye gittim ve kinci tüp bebek tedavisine başladım. Sonuç gene başarısız ve beni arayıp tekrar konuşmaya çağırdıklarında gitmedim gene ayni şeyler söylenecekti ve Almanya’ya geri döndüm.
Psikolojik olarak çok yıkılmıştım ama kısmet değilmiş diyerek kafamı dağıtmaya çalıştım 2009 haziran ayından beri hiç bir tedavi yapmadım ve yapmak istemedim çünkü çok bunalmış ve çok yorulmuştum artik 1-2 sene tüp bebek tedavisi istemiyordum kendi haline bıraktım her şeyi fazla kafaya takmak da istemiyordum.
Ve 2010 haziran ayında benim bir ay boyunca olan kanamam yüzünden acile kaldırıldım ve hastanede benim hamile olduğum söyleniyordu kulaklarıma inanamadım.Yalnız bir sorun vardı bebek , hamilelik testlerimin pozitif olmasına ve kan değerlerimin yüksek olmasına rağmen bebek ultrasonda görülmüyordu ve sonunda anladık ki dış gebelik oluşmuştu biz ise bir yandan seviniyoruz bu da bir başlangıç diye en azından kendiliğinden oluyor bir ilerleme var diye. Diğer yandan da sağlıksız bir gebelik olduğu için de üzülüyorduk ama her zaman Allahtan hayırlısını dileyip durduk. Kürtaj oldum derken doktorlar 3 ay korunmamı söylediler ama kendi doktoruma gittiğimde Agustus ayında tekrardan tüplerin tıkalı olup olmadığına bakmak için ufak bir ameliyat olmam gerektiğini 2 haftalık korunmamın yeterli olacağını söyledi ve ben iki hafta sonra tek başıma ailemin yanına tatile gittim.


Derken 5 haftalık bir korunmamız oldu Ramazan ayı olduğundan sebep ben ameliyatı erteledim ve kayınvalidemin Türkiye’den dönmesini bekledim.Çünkü doktorum ameliyattan sonra dinlenmem gerektiğini söylemişti daha sonra ben tekrar kafama takmaya başladım ama kimseye belli etmemeye çalışıyordum ortamlardan resmen kaçıyordum.Son zamanlarda küçük eltimin hamile kalışı beni daha çok etkiledi aslında çok agresif olmuştum onu kıskanmıyordum ama imreniyordum.Eşimle ufacık bir şeye bile kavga eder olduk ve ben evlendiğimden beri kayınvalidemle beraber oturuyorum onunda hamile eltimin üzerine düşmesi beni çok etkiledi.Her gün hüngür hüngür ağlıyordum ve esimle kavgalarımız sıklaşmıştı gene çok ağladığım bir gün esimle konuşup ona haksızlık ettiğimi onu çok sevdiğimi ve beni idare etmesini, psikolojimin çok bozuk olduğunu söyledim ve beni anlayışla karşıladı. Daha sonra esimin doktorumdan randevu almasını ve artık gidip konuşmamız gerektiğini söyledim ve esimde acele etmedi derken unuttu ama bu arada kendimde bazı değişiklikler hissediyordum ama kimseye söylemiyordum çünkü kime söylesem psikolojik deyip duruyordu. Ben kimseye hiç bir şey söylemedim ve sadece bekledim.

 

Bir gün alışverişteyken Türk marketindeki taze balıklar benim midemi bayağı bir bulandırdı arada bas dönmelerim oluyordu göğüslerim çok ağrıyordu ve en önemlisi adetim 10 gün boyunca leke leke gelmişti neyse en sonunda esim doktordan randevu aldı bir hafta sonra doktora gidecektim konuşmak için. Bir haftanın sonunda 07.10.2010 doktordan içeri girdiğimde doktor önce nasıl olduğumu ve  sonra hamile olup olmadığımı sordu ve bizde bilmiyoruz şimdilik yok dedik. Doktorum son adet tarihimi sorduğunda söyledim ve 10 gün boyunca leke leke gelen bir adetimin olduğunu söyledim ve doktor başka hiç bir soru sormadan hemen kontrole aldı beni ve evet tahmin ettiğim gibi  ve küçük bir nokta gördüğünü söyledi ve ben nasıl yani bebek mi var diyerek karşılık verdim evet çok küçük ama 5 haftalık dedi  ve idrar testi yapmamız gerektiğini söyledi derken test sonucunu beklerken kendimi tutamıyorum ve bu zamana kadar neler hissettiğim aklıma geliyor ve resmen ağlıyordum sanki esim kendimi bırakmamam gerektiğini ve acele etmemem gerektiğini söyledim göz yaşlarımı bir yandan siliyorum ve bir yandan akmaya devam ediyordu tutamıyordum kendimi ve doktor bizi içeri çağırdığında “evet test sonucu pozitif hamilesiniz “dedi ve ben oracıkta hüngür hüngür hıçkıra hıçkıra ağlıyorum artik hiç bir şey duymuyordum esimle doktor konuşuyor ve ben onları dinlemiyordum sadece hamileyim deyip ağlıyordum inanamıyordum hala bu haberi almak için 5 yıldır bekliyordum o kadar ilaç ve o kadar tedavi hepsi boşaydı ve kurban olduğum Allahımın bir mucizesiydi bu çok şükür hamileliğim iyi gidiyor, bugün bebeğimizin kalbini gördük ve ilk ultrason resmini aldık. Tüm ailem,arkadaşlarım, çevrem ve en önemlisi esim ve ben çok mutluyuz ve heyecanlıyız simdi 1 haftadır çalışmıyorum artık evdeyim ve bebeğim 6 haftalık ben ise 1 haftadır uyku nedir bilmiyorum çok uykum var ve gözlerime uyku girmiyor gözlerimi kapattığım an bebeğim aklıma geliyor mutluluktan ağlayıp duruyorum ama çok güzel bir duygu Yarabbim tüm çocuk isteyen herkese bu duyguyu tattırsın İnşallahh ALLAH herkese nasip etsin çok güzel bir duygu ANLATILMAZ YASANIR.

Sibel hanim benim hikâyem böyle. Yanlışlarım vardır muhakkak siz düzeltirsiniz artık yayınlarsanız sevinirim ve benim hikayemi okuyanlara da bir umut olurum İnsallahhhhh
Çok teşekkür ediyorum ilginizden dolayı

Hayırlı akşamlar

Sosyete Seda

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ