lady q  


Çocuk İstiyorum Dayanışma Derneği – Tüp Bebek

Bir Defa Kazandım Tekrar Kazanacağım

Bir Defa Kazandım Tekrar Kazanacağım

Bu yazımı ister savaşa devam edenler bölümümde yayınlayın, ister savaşı kazananlar bölümünde.Çünkü bir defa kazandım ,tekrar kazanacağıma inanıyorum.

1998 yılının Nisan ayında evlenip yurt dışına geldim.Hiç bilmediğim bir ülke, dilini bilmiyorum. Her şey yabancı.tüp bebek_cocukistiyorum Üstüme üstüme geliyor.Evlendiğimizde ben 25 eşim 26 yaşında idi.Çocuk fikrimizi oluruna bıraktık.Olursa olur, olmazsa birbirimizi daha iyi tanırız diye.Bu şekilde dört ay geçti.Ağustos ayında adetim gecikti.İki hafta sonra doktora gittik.Eşim olanları anlattı.Ben bir şey anlamıyorum.Neyse muayene başladı.Vajinadan ultrason ile bakıyor. O an hem eşimin elini sıkıca tutuyorum,hem de eşime söyleniyorum utancımdan. Neyse hamile olmadığım anlaşıldı.Sonuçta hava değişimi, ailemden ayrılmamın stresi vs adetimi geciktirmişti.Görünürde bir sorun yoktu.Biraz daha beklememizi söyledi. Biz olayı oluruna bıraktık. Kasım ayında Türkiye ye gidecektik, hamile olursam gidemezdim. Neyse günler gelip geçiyordu zorda olsa.Kasım ayında Türkiye ye gittik. Güzel bir 20 gün geçirdik.Giderken herşey güzel oluyorda dönmek çok zor.
Bu arada benim adetim iyice düzensizleşti.Tekrar doktora gittik. Bendeki sorun yumurtalarım gelişip çatlamıyordu.Tedavisinin kolay olduğunu söyledi.(Yada eşim bana ben üzülmeyeyim diye öyle söyledi.) Eşimden de sperm tahlili istedi.Eşimin sperm tahlil sonuçu her şey yolundaydı.Sorun sadece bendeydi.Doktor bizi başka bir doktora yönlendirdi.Randevuyu 3 ay sonrasına verdiler.Biz bu arada eşimle sürekli geziyorduk.Eşim işten fırsat bulduğu sürece.3 vardiya çalışıyordu.1 yıl içinde bulunduğumuz eyaletin çoğu yerini gezdik. Hatta başka bir ülkeyi de.
Mayıs ayında ilk randevumuza gittik. Yıl 1999. Bir ilaç verdi.(Şu an adını hatırlamıyorum) Bu ilacı hamile kalana kadar içeceksin dedi.Adet olduktan sonra aşılama yapacağını söyledi.İğnelerle yumurtalarım uyarılıp, sonra çatlama iğnesi. Ve haziran ayında ilk aşılama.İlk deneme de şansımızın % 10 olduğunu söyledi.Birinci deneme sonuç negatif.İkinci ayda iğneye gerek olmadığını yumurtalıklarımın geliştiğini, sadece çatlama iğnesi ve ikinci aşılama.Sonuç yine negatif.Tekrar ağustos ayının ortaların da iğnelere başladık.Sürekli ultrasonla yumurtanın gelişimi kontrol ediliyordu. 7 tane iğneyi olduktan sonra ,yumurtaların yeterince büyümediği 5 tane daha iğne olmam gerektiği söylendi.Çarşamba günü tekrar gelmemizi söylediği.Dediği gibi Çarşamba günü tekrar gittik.Muayene etti, yumurtanın fazla büyüdüğünü, aşılamanın zamanının geçtiğini, öbür ay devam edeceğimizi söyledi.Ben iki gözüm iki çeşme ağlıyorum.Bir kaç gün kendime gelemedim.

28 Eylüle tekrar gün verdi.21 Eylül de adet olmam gerekiyordu.21 yok 22 yok 23 eylül benimkinin gelmeye niyeti yok. Ben herhalde yine gecikme olacak diyorum.23 Eylül gecesi yattım, ama uyuyamıyorum, midem bulanıyor.Kalktım (Eşimde peşimde) midemi boşalttım.Nane çayı içtim biraz rahatladım.Ertesi gün yataktan kalkamıyorum.Her tarafım ağrıyor.Pazartesi günü doktora gittik.(ev doktoruna)Eşim olanları anlattı.Doktor hamile olabilir ilaç veremem dedi.Ayın 28. de randevumuz olduğunu söyledik. Doktor sonuçtan emin olun eğer hamile değilse o zaman ilaç veririm.Hamileysen o hastalık değil diyerek güldü.(Ben gözümü açamıyorum, ayakta duramıyorum o benimle dalga geçiyor).

28 Eylül de kliniğe gittik.Doktor muayene etti. Henüz 1 hafta olduğu için bir şey görünmüyor dedi.İdrar ve kan tahlili ile belli olacağını söyledi.Önce kan verdim, ardından idrar.Eşimle birlikte idrar sonucunu bekliyoruz.. Klinikte çalışan Türk bir hemşire vardı. Tahlili o yaptı. SONUÇ POZİTİF.O anda inanamadık. Eşimle birbirimize sıkıca sarılıp başladık ağlamaya.İnanamıyorduk, iki defa aşılama yaptırmıştık olmamıştı,Şimdi kendiliğinden gelmeye karar verdi.Tekrar doktorun odasına girdik. Doktor da inanamamıştı.Henüz çok küçük olduğu için görünmüyordu. Bir hafta sonraya tekrar randevu verdi.6 haftalıktı onu ilk kez ultrasonda gördüğümüzde. Kalp atışlarını duyduk. İnanamıyorduk
Eve geldik. Önce ben Türkiye yi annemi aradım,annem ağlıyor ben ağlıyorum.İlk torun geliyor.Sonra telefon trafiği.Sağır sultan bile duydu hamile olduğumu. Bazen aşırı kusma, bazen hiçbir şey yok. Dördüncü ayı bu şekilde bitirmek üzereyken,sağ kasığımda sancılar başladı.Aylık kontrolde doktor bir sorun olmadığını belki apandisit olabilir dedi. Ama korkulacak bir şey olmadığını ufak bir ameliyat ile bebeğe zarar vermeden alınabileceğini söyledi. Bizi hastaneye gönderdi.Bu arada bizim yaramaz iyice hareketlenmişti.Sanki çift kale maç yapıyordu içerde.Hastanede 5 gün yattım.apandisit olmadığı bebeğin bağırsaklara baskı yaptığını,o yüzden sancın olduğu sonucuna varıldı.Ama bu arada bizim yaramaz cinsiyetini göstermiyordu.Ben hep kızımız olsun istiyordum.Ne alırsam kız diye alıyordum.Nitekim 8. ayda kız olduğunu öğrendik.İstediğim olmuştu.Sorunsuz bir hamilelikti diyebilirim. 10 kilo aldım.
18 Saat süren sancının sonucunda zor bir doğum oldu.Gece 23.30 da 3.090gr 49 cm bir kızımız olmuşu.Dört gün hastenede kaldık.Her şey çok güzeldi ama benim içim hep buruktu.Ailemden kimse yoktu.Eşimin annesi babası ablası abisi vardı ama benim kimsem yoktu. Annemim boşluğunu hep hissettim.Gizli gizli ağlardım.Allah nasip ederse tekrar doğum yaparsam annemi yanımda istiyorum. Onun varlığı bir başka.Herkes etrafımızda deli divaneydi.Dedim ya annenin yeri başka.
Günler bu şekilde akıp gidiyordu. Artık bütün zamanım kızımla geçiyordu.Kızım dört aylıkken Türkiye ye gittik. Güzel bir 1 ay geçirdik.Tatil dönüşü sol göğsümün içinde,kolumda ve sırtımda ağrılar başladı.Muayeneler sonucu kalbim de delik olduğu anlaşıldı.Bana ameliyat yolu görünmüştü.Daha kızım çok küçüktü. Dört ay beklemeye karar verdik. Kızım 10 aylıktı. Ben açık kalp ameliyatı oldum. Bu arada kızıma babaannesi bakıyordu. Hakkını ödeyemem çok güzel baktı.20 gün hastanede yattım. Kızım ben hastanede iken yürümeye başladı.Her gün yanıma geliyordu ama bana hiç bakmıyordu, sanki bana kızıyordu. Beni bıraktın diye.
Zaman akıp gidiyordu. Kızımız 1 yaşını doldurmuştu.Yaramaz bir çocuktu.
Ben de yavaş yavaş iyileşiyordum.Doktor en az iki sene çocuk yapmamamızı söyledi.Biz bunu üç sene yaptık.Kızımız 4 yaşına gelmişti ve artık kardeş istiyordu.Ben ilaçları bıraktım.Bir kaç ay olmayacağını biliyordum.Aradan 8 ay geçti.Yumurtalıklarımda iltihaplanma oldu.Bir hafta hastanede tedavi oldum, herşey yoluna girdi.Ama yine olmuyordu.Biz tekrar kliniğe gittik.Doktora eşim geçirmiş olduğum rahatsızlığı anlattı.Doktor, tedaviye başlamadan önce tüplerin açık olup olmadığına emin olmamız gerektiğini söyledi.Bunun iki yolu olduğunu, birinin vajinadan bir ilaç verilip bakılacağını söyledi.ve klinikte kendi yaptı.Tam olarak göremediğini lakoroskopiye karar verdi.Onu hastane de yaptırdım.Sorun olmadığı anlaşıldı.
Ve mücadeleye 2005 haziran ayında tekrar başladık. İğnelerle yumurtalar büyütülecek, istenilen boyuta geldiğinde çatlama iğnesi ve bekleme süresi 15 gün.Bir kaç ay bu şekilde deneyip olmazsa tüp bebeğe geçilecek.Bu arada iğneler bende bazı sorunlara yol açtı.Mide bulantısı,yemek yiyemiyordum,Çatlama iğnesini de olduktan sonra yürüyemez hale geldim.Kasıklarımda şiddetli ağrılar başladı.Doktora gittiğimizde bazı kadınlarda böyle yan etkileri olabileceğini, buna katlanmam gerektiğini söyledi.Ağrı kesicilerle geçiştirdi.İlk ay sonuç negatif.
Temmuz ayında iki aylığına türkiye ye gittik.Kardeşimin düğününü yaptık, güzel bir tatil geçirdim.Eylül ayında tekrar tedaviye başladık.Bu sefer Gonal-F iğnesini vurunmaya başladım.Sorun yoktu.Çatlama iğnesini de oldum.Ama hafif sancılarım vardı, ağrı kesicilerle atlattım. 2 Hafta bekleme süresi. Sonuç yine negatif. Benim psikolojim bozulmaya başladı. Sürekli kendimi suçluyordum,Bedenimle savaşmaya başlamıştım.Bu arada eşim beni sizin sitenizle tanıştırdı.Sitede savaşa devam edenler bölümünü okudukça hem ağlıyor, hemde kendimi teselli etmeye çalışıyordum.Çünkü benden daha zor durumda olanlar vardı.Ben bu savaşı bir kez kazanmıştım.Dünya tatlısı bir kızımız vardı.Kendimi toparlamaya başladım.Bu arada tedaviye devam ediyorduk.Adet olduğum 3. gün iğnelere başlıyor, 15 yada 20 arası iğne oluyordum.Kasım ayında 18 iğne bir çatlama iğnesi ve bekleme. Sonuç negatif.O gün akşama kadar ağladım.Eşimde yanımda yoktu. Babasının ameliyatı için 300km uzaktaydı.Ama akşam Türkiye den gelen bir telefonla her şeyi unuttum.Hala oluyordum.Gelinimiz 6 haftalık hamileydi.Dünyalar benim olmuştu.Tekrar 3. gün iğnelere başladım.Çatlama iğnesini vurulduktan sonra kasıklarımda sancı duramıyorum.Hastaneye gittik.İğnelerden dolayı rahimde 3.5 cm miyom oluşmuştu.Hastanede kalmam gerektiği , büyürse ameliyatla alacaklarını söylediler.Bir hafta hastanede yattım, neyseki korkulan olmadı.Yavaş yavaş küçüldü.Ama sonuç yine negatif.Biz birkaç ay ara vermeye karar verdik.2 ay ara verdik.2006 mart ayında tekrar başladık tedaviye.Bu sefer yumurtalarım çabuk büyüdü fazla iğne olmadan .Sadece on iğne ve çatlama iğnesi, on dört gün bekleme süreci.Cumartesi günü adet oldum, 1 Nisan şakası yaptı bana.Dün tekrar(3 Nisan) iğnelere başladım. Bu sefer tüp bebek olacak.Kızım 3 aylık tedavinin sonucunda bize sürpriz yapmıştı.Bu sefer öyle olmadı.
Haziran ayında kızım 6 yaşında olacak. Bu sene okula başlıyor.Dedim ya bu sefer tüp bebek.Sonuç ne olursa olsun.Ben bu savaşı bir defa kazandım, tekrar kazanacağıma inanıyorum.Sonucu size bildireceğim.Allah bu uğurda çaba harcayanların emeğini boşa çıkarmasın,kucağını boş bırakmasın.Tekrar görüşmek üzere.
Almanya’ dan Türkiye ye kucak dolusu sevgiler.

RUMUZ:SONBAHAR.

 

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ