Tüp Bebek  


Çocuk İstiyorum Dayanışma Derneği – Tüp Bebek

Benim de Dünya Tatlısı İkizlerim Oldu

Sibel Hanım merhaba,

Sizin sitenize üyeliğim aslında 3-4 sene öncesine dayanıyor, fakat uzun bir süre doğum izninde olduğumdan şifremi kaybettim ve tekrardan üyeliğimi güncelledim.

Sibel Hanım, çok uzun uğraşlardan sonra benim de dünya tatlısı ikizlerim oldu. Benim ve eşim için çok yorucu ve çok yıpratıcı bir dönem oldu. Ben, her bir tedavide “bu iş bitti” derken eşim bana hayır daha yeni başlıyoruz diye beni yüreklendirmeye çalışıyordu.

1999 yılında evlendim ve biz de ilk 2 sene çocuğumuz olsun istemiyorduk. Nasıl olsa ne zaman istersek olacak diye düşünüyorduk. Halbuki bizim için ne kadar yanlış bir düşünceymiş. Kendi denemelerimizle bu işi beceremeyeceğimizi anlayıp doktorumuza gittik. Yapılan testlerde eşimde bir problem olmadığını benim ise tek tüpümün tıkalı olduğunu ama normal yolla gebe kalmayacağım anlamına gelmediğini söyledi doktorumuz. Fakat ben normal yolla hamile kalamıyordum. Etrafımdaki herkesin bebeği vardı ve artık benim de bir bebeğim olsun istiyordum.

2001 yılında tedavi aşamalarına girdik ve 2005 yılında oğullarımı kucağıma aldım.

4 kere aşılama denedim ve hiç birinde başarılı olamadık. Her defasında bu iş bitti artık hamileyim dedik ama yanılıyormuşuz. Artık doktorumuz aşılama ile bu işin olmayacağını tüp bebeğe geçmemizi söyledi. İlk deneme için bir kliniğe başvurduk. Her şey yolundaydı doktorumuz bize bu işi ilk defada bitireceğimizi söylüyordu. Çünkü yaşımız gençti (26 yaşındaydım) ve hiç bir problemimiz yoktu. Biz de kendimizi bu şekilde şartlandırdık. Tedavi sonucunda kan testimi yaptırdığım zaman bana hamile olduğumu söyledi doktorumuz. Meğerse hamilelik değerlerim, aldığım hormon ilaçları yüzünden yükselmişti. Benim, eşimin ve ailemizin sevincini anlatamam ben hamileydim bir bebeğim olacaktı. Aslında böyle olmadığını aradan 5 gün geçtikten sonra anlamıştım. Dünyalar başıma yıkılmıştı. Eşim “2.sini deneriz yeter ki senin moralin iyi olsun” diye bana destek oluyordu. Aradan 1 sene geçtikten sonra (bu arada hala normal yolla hamile kalırım diye de ümitlerimiz vardı) 2. deneme için farklı bir kliniğe başvurduk bunun da sonucu negatifti. Benim için artık bu yolculuk bitmişti. Ben anne olamayacaktım. Dışarıda annenlerinin elinden tutup gezen çocukları görünce boğazıma bir şeyler düğümleniyordu. Eşim de “bu iş olana kadar devam edeceğiz” diye durmadan beni destekliyordu.

Artık bu işi tamamen kafamdan çıkardığım zamanlarda sizin sitenizde Memorial Hastanesi’nde farklı bir yöntem kullanıldığını bu yöntemle şansımızın %10-20 arttığı söyleniyordu. Eşime bu konudan bahsettiğim zaman “tamam tekrardan bu yöntemle deneceğiz” dedi. Benim de biraz içimde olabilir mi diye ümitler yeşermeye başlamıştı. Herkesin bana acıyan gözlerle bakmasından çok sıkılmıştım. Bu tedavimi kimseye söylemeyecektim, anneme bile. Eşimle ikimiz Memorial Hastanesi’ne başvurduk her şeyi anlattık. Oradaki doktorlara özellikle Rita hemşireye buradan teşekkürlerimi sunarım çok iyi bir motivasyonla beni tedavi etmeye başladılar. Benim içimde hiç ümidim yoktu. Herkes anne olacak diye bir şey yok diye kendimi olumsuz sonuca hazırlıyordum.

29 temmuz sabahı kan testimizi verdik. 2 saat sonra cep telefonum çalıyordu ama ben telefonu açamıyordum. Telefonu açtığım zaman Rita hemşire bana hamile olduğumun haberini verdi. Hem şaşırmış hem çok mutlu olmuştum. Sanki dünyaları bana vermişlerdi. Eşime haber verdiğim zaman ben biliyordum dedi. 4 senelik uzun yolculuğumuz bitmiş miydi yoksa yine kötü bir şey mi olacaktı. İlk ultrason kontrolüne gittiğimizde ikiz bebeklerimiz olacağının müjdesini vermişlerdi. Bitmişti çektiğim tüm sıkıntılar bitmişti. Artık herkese ben de anne olacağım diye söylüyordum. Evet ben de anne olacaktım.

Adsız

Her şey normal ve problemsiz gitti ve 03/03/2005 tarihinde dünyalar tatlısı 2 oğlum dünyaya geldi. Onların yüzüne baktığım zaman sanki bu sıkıntıları çeken ben değilmişim gibi. Allah’ım onlara ve bebeği olan herkesin bebeğine uzun ömürler versin. Kimse umudunu kaybetmesin. Allah’ım çok büyük ve hazinesi çok geniş.

Bunları size yazıyorum Sibel Hanım çünkü ben her sizin sitenize girdiğimde savaşı kazananları okuyordum her defasında kendimden bir şeyler buluyordum burada. Size ve ekibinize böyle bir site yaptığınız için ayrıca teşekkür ederim. Benim de bu yazımı yayınlarsanız belki başkalarına ümit olur.

Beni bu yolcuğumda yalnız bırakmayan herkese (ilk önce eşime, aileme ve dostlarıma) buradan bir kez daha sonsuz teşekkür ederim. Dilerim herkes bir gün, anneliğin ne olduğunu anlatacak küçücük bir bebeğe sahip olabilir.

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ