Annelik serüvenimin başındayım

Sayın Sibel Hanım
Elbette ki hikâyemi sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyarım. Rabbim mucizelerimi bana verdi darısı bunu isteyen tüm üyelerinize olsun…

Eşimle 2002 yılında tanışmıştık 5 yıl süren inişli çıkışlı ilişkinin sonunda 2007 yılında evlendik.  Hiç bir zaman korunmayı düşünmedim çünkü çok uzun yıllar polikistik over sendromu için tedavi görmüştüm ve o zamanlar doktor bu hastaların %40 oranında infertilite sorunu yaşadığını söylemişti. Evlenmeden önce bu sorunun benim başıma gelebileceğini hiç düşünmemiştim. 2 yıl denememize rağmen bir türlü hamile kalamadım zaten sürekli adet gecikmesi yaşadığım için her ay gebelik testi yapar sonrada büyük bir hayal kırıklığına uğrardım. Yavaş yavaş bu konuda endişelenmeye başlamıştım eşimse sorunun bende olduğunu düşündüğü için doktora gitmem konusunda ısrar ediyordu. Sonuçta Sakarya’da bir kadın doğum uzmanına gittim. Doktor hamile kalamamamın tek taraflı olmadığını,çok fazla yumurtam olduğu için daha rahat hamile kalacağımı eşimin test yaptırması gerektiğini söyledi. Eşimi bu konuda ikna etmem çok zor oldu. o odaya girip sperm testi vermeyi ret etti ,çünkü çıkacak sonuçtan korkuyordu. Benim işte olduğum bir gün sessiz sedası gitmiş ve testi yaptırmış. Sonuçları hemen bana getirdi özel bir hastanede çalıştığım için hemen  üroloji uzmanına gösterdik ve kötü haber eşimin sperm sayısı 300.000 di ve hareket azlığı vardı. Doktor açıkça normal yolla çocuk sahibi olamayacağımızı söyledi. Eşimin yüzü sarardı kabullenmesi zor oldu bu durumu. Bebek sahibi olmayı her şeyden çok istiyordu ama bu süreci yaşayamayacağını söylüyordu. Çok uzun süre onu ikna etmeye çalıştım. Artık ayrılma noktasına geldiğimiz bir dönemde kabul etti ve sonra başladık merkez aramaya çünkü tek bir şartı vardı bir sefer deneyecektik olmazsa şayet bir daha denemeyecektim. Benim psikolojim çok bozuktu. O kadar çok merkez gezdik ki tek şansımı kaybetmek istemiyordum sonunda HŞ Klinik te karar kıldık. Ankara’da olması bizim avantajımızdı kalacak yer problemimiz olmayacaktı. Onun ve benim ailemi yazlığa gönderdik ve tek başımıza tedaviye başladık. Desteğe ihtiyacım olduğu dönemde o kadar yalnızdım ki annemi istiyordum yanımda, oysa eşim kabul etmiyordu.
Hemen kısa protokol uygulandı. İğneleri tek başıma yaptım en zoru da buydu aslında her iğneden sonra bir ağlama krizidir gidiyordu, çünkü ben iğneden çok korkarım:) ve 15 günün sonunda 17 yumurta toplandı. Yumurta sayım iyi idi, fakat döllenme sadece 3 tanesinde olmuştu onlarında ikisi b kalite 7 hücreliydi. Donduracak embriyom bile yoktu. 3 tanesi yerleştirildi, bekleme süreci başladı.
Ama ne bekleme… stres hat safhada. Tabi ben 12.günü beklemeden test yaptırdım sonuç 0 çıktı.
Tüm dünyam kararmıştı bağıra bağıra ağladığımı hatırlıyorum (bebeklerimi ne kadar üzmüşüm) kullandığım ilaçları bıraktım yoktu işte. 15 .ci gün tekrar eczaneden aldığım testi sessiz sedasız iş yerinin tuvaletinde yaptım içimde hep bir ümit vardı veeeee belli belirsiz 2. bir çizgi belirdi ayaklarımın bağı çözüldü ve yine başladım ağlamaya hemen laboratuara koştum ve kan verdim.Sonuç 97 çıkmıştı yani hamileydim. Hissettiğim duygunun tarifi yok, ama endişelerinde sonu yok. Ya dış gebelikse vs…. Kanamalarım oldu, düşük tehlikesi yaşadım hiç kalkmadan yattım ve kese görmeye gittiğimizde iki tane olduğunu öğrendik. Zor bir hamilelik yaşadım…ve 18 mart günü 34 haftalıkken gelmeye kara verdiler.şimdi 1 kızım ve 1 oğlum var onlar benim meleklerim… Allah herkese nasip etsin…
Annelik serüvenim başındayım…Bütün dünya onlar ve benden ibaret…

Sevgiler
L.Y.