Belki Ben de Bir Gün

Merhabalar Sibel Hanım,

Ben 28 yasında 2,5 yıllık evli ve sizlerle aynı duyguları yasayan bir arkadasınızım.Bu sayfalarda, birarada olmak bana ayrı bir zevk ve heyecan veriyor. Yaklasık 6 ay once endometriosis amleiyatı gecirdim ve tıbbi anlamda daha yeni yeni duzelmeye basladım; ama onemli olan tıbbi acıdan degil psikolojik acıdan duzelmemdi.Bunun ne derece zor oldugunu gun gectıkce daha iyi kavradım.Her regl donemimi aglayarak gecirmistim ameliyat olana kadar;ameliyatımdan sonra rahatladım ama bu seferde sanki hemen hamile kalacakmısım gibi kendimi zorladım;ama olmadı ve halen de olmuyor. Bilinmez belki ben de bir gun sitenizdeki “Savası Kazananlar” sayfasına yazarım ki bunu da cok isterim. Psikolojik anlamda kendimi oldukca yıprattım,hem de oldukca.Esimin anlayısı ve sevgisi olmasa ne yapardım bilemiyorum?

Bu arada bir doktor kızıyım ;babamın doktor olması aslında bir dezavantaj benim icin cunku hemen herseyi detayıyla ogrenme istegi icerisindesiniz ve maalesef de ogreniyorsunuz. Bu da, kendinizi dogal olarak bırakmanızı engelliyor ve surekli dusunmeye ve arastırmaya sevkediyor.Aslında yasamımızın bir parcası olan uremeyi dogal dongusu icerisine bırakmamız gerirken,yapılan tedavilerden sonra acabalarla ilgileniyoruz. İnsan olmamızın verdigi bir olgu olsa gerek.

Sizden ricam benim rahatsızlıgım olan ve infertilite acısından dunyada neredeyse 1.sıraya yerlesen “Endometriosis” hakkında daha detaylı bilgiler vermenizdir.Bunları detayı ile ogrenmek isteyen bircok arkadasımız olacagına inanıyorum…

Tum arkadaslara seslenmek istiyorum buradan;”Rahat olun,cunku rahat olunca esinize karsı olan ilginiz heranlamda deger kazanıyor ve en onemlisi kendinize…”

Desteginiz icin cok tesekkurler Sibel Hanım…Çalısmalarınızda basarılar dilerim,

En icten sevgilerimle…